مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۱۳۶ - کرامات شیخ شیبان راعی قدس الله روحه العزیز

هم‌چو آن شیبان که از گرگ عنید — وقت جمعه بر رعا خط می‌کشید

تا برون ناید از آن خط گوسفند — نه در آید گرگ و دزد با گزند

بر مثال دایرهٔ تعویذ هود — که اندر آن صرصر امان آل بود

هشت روزی اندرین خط تن زنید — وز برون مثله تماشا می‌کنید

بر هوا بردی فکندی بر حجر — تا دریدی لحم و عظم از هم‌دگر

یک گره را بر هوا درهم زدی — تا چو خشخاش استخوان ریزان شدی

آن سیاست را که لرزید آسمان — مثنوی اندر نگنجد شرح آن

گر به طبع این می‌کنی ای باد سرد — گرد خط و دایرهٔ آن هود گرد

ای طبیعی فوق طبع این ملک بین — یا بیا و محو کن از مصحف این

مقریان را منع کن بندی بنه — یا معلم را به مال و سهم ده

عاجزی و خیره کن عجز از کجاست — عجز تو تابی از آن روز جزاست

عجزها داری تو در پیش ای لجوج — وقت شد پنهانیان را نک خروج

خرم آن کین عجز و حیرت قوت اوست — در دو عالم خفته اندر ظل دوست

هم در آخر عجز خود را او بدید — مرده شد دین عجایز را گزید

چون زلیخا یوسفش بر وی بتافت — از عجوزی در جوانی راه یافت

زندگی در مردن و در محنتست — آب حیوان در درون ظلمتست