مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۰۲ - پرسیدن صدیقه رضی‌الله عنها از مصطفی صلی‌الله علیه و سلم کی سر باران امروزینه چه بود

گفت صدیقه که ای زبدهٔ وجود — حکمت باران امروزین چه بود

این ز بارانهای رحمت بود یا — بهر تهدیدست و عدل کبریا

این از آن لطف بهاریات بود — یا ز پاییزی پر آفات بود

گفت این از بهر تسکین غمست — کز مصیبت بر نژاد آدمست

گر بر آن آتش بماندی آدمی — بس خرابی در فتادی و کمی

این جهان ویران شدی اندر زمان — حرصها بیرون شدی از مردمان

استن این عالم ای جان غفلتست — هوشیاری این جهان را آفتست

هوشیاری زان جهانست و چو آن — غالب آید پست گردد این جهان

هوشیاری آفتاب و حرص یخ — هوشیاری آب و این عالم وسخ

زان جهان اندک ترشح می‌رسد — تا نغرد در جهان حرص و حسد

گر ترشح بیشتر گردد ز غیب — نه هنر ماند درین عالم نه عیب

این ندارد حد سوی آغاز رو — سوی قصهٔ مرد مطرب باز رو