مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۰۹ - تفسیر دعای آن دو فرشته کی هر روز بر سر هر بازاری منادی می‌کنند کی اللهم اعط کل منفق خلفا اللهم اعط کل ممسک تلفا و بیان کردن کی آن منفق مجاهد راه حقست نی مسرف راه هوا

گفت پیغامبر که دایم بهر پند — دو فرشته خوش منادی می‌کنند

کای خدایا منفقان را سیر دار — هر درمشان را عوض ده صد هزار

ای خدایا ممسکان را در جهان — تو مده الا زیان اندر زیان

ای بسا امساک کز انفاق به — مال حق را جز به امر حق مده

تا عوض یابی تو گنج بی‌کران — تا نباشی از عداد کافران

کاشتران قربان همی‌کردند تا — چیره گردد تیغشان بر مصطفی

امر حق را باز جو از واصلی — امر حق را در نیابد هر دلی

چون غلام یاغیی کو عدل کرد — مال شه بر یاغیان او بذل کرد

در نبی انذار اهل غفلتست — کان همه انفاقهاشان حسرتست

عدل این یاغی و دادش نزد شاه — چه فزاید دوری و روی سیاه

سروران مکه در حرب رسول — بودشان قربان به اومید قبول

بهر این مؤمن همی‌گوید ز بیم — در نماز اهد الصراط المستقیم

آن درم دادن سخی را لایقست — جان سپردن خود سخای عاشقست

نان دهی از بهر حق نانت دهند — جان دهی از بهر حق جانت دهند

گر بریزد برگهای این چنار — برگ بی‌برگیش بخشد کردگار

گر نماند از جود در دست تو مال — کی کند فضل الهت پای‌مال

هر که کارد گردد انبارش تهی — لیکش اندر مزرعه باشد بهی

وانک در انبار ماند و صرفه کرد — اشپش و موش حوادث پاک خورد

این جهان نفیست در اثبات جو — صورتت صفرست در معنیت جو

جان شور تلخ پیش تیغ بر — جان چون دریای شیرین را بخر

ور نمی‌دانی شدن زین آستان — باری از من گوش کن این داستان