مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۱۰ - قصهٔ خلیفه کی در کرم در زمان خود از حاتم طائی گذشته بود و نظیر خود نداشت

یک خلیفه بود در ایام پیش — کرده حاتم را غلام جود خویش

رایت اکرام و داد افراشته — فقر و حاجت از جهان بر داشته

بحر و در از بخششش صاف آمده — داد او از قاف تا قاف آمده

در جهان خاک ابر و آب بود — مظهر بخشایش وهاب بود

از عطااش بحر و کان در زلزله — سوی جودش قافله بر قافله

قبلهٔ حاجت در و دروازه‌اش — رفته در عالم بجود آوازه‌اش

هم عجم هم روم هم ترک و عرب — مانده از جود و سخااش در عجب

آب حیوان بود و دریای کرم — زنده گشته هم عرب زو هم عجم