مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۳۱ - در بیان آنک چنانک گدا عاشق کرمست و عاشق کریم، کرمِ کریم هم عاشق گداست اگر گدا را صبر بیش بود کریم بر در او آید و اگر کریم را صبر بیش بود گدا بر در او آید اما صبر گدا کمال گداست و صبر کریم نقصان اوست

بانگ می‌آمد که ای طالب بیا — جود، محتاج گدایان چون گدا

جود می‌جوید گدایان و ضعاف — همچو خوبان کآینه جویند صاف

روی خوبان ز آینه زیبا شود — روی احسان از گدا پیدا شود

پس ازین فرمود حق در والضحی — بانگ کم زن ای محمد بر گدا

چون گدا آیینهٔ جودست هان — دم بود بر روی آیینه زیان

آن یکی جودش گدا آرد پدید — و آن دگر بخشد گدایان را مزید

پس گدایان آیت جود حقند — وانک با حقند جود مطلقند

وانک جز این دوست او خود مرده‌ایست — او برین در نیست نقش پرده‌ایست