مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۴۱ - کبودی زدن قزوینی بر شانه‌گاه صورت شیر و پشیمان شدن او به سبب زخم سوزن

این حکایت بشنو از صاحب بیان — در طریق و عادت قزوینیان

بر تن و دست و کَتَف‌ها بی‌گزند — از سر سوزن کبودیها زنند

سوی دلاکی بشد قزوینیی — که کبودم زن بکن شیرینیی

گفت چه صورت زنم ای پهلوان — گفت برزن صورت شیر ژیان

طالعم شیرست نقش شیر زن — جهد کن رنگ کبودی سیر زن

گفت بر چه موضعت صورت زنم — گفت بر شانه گهم زن آن رقم

چونک او سوزن فرو بردن گرفت — درد آن در شانه‌گه مسکن گرفت

پهلوان در ناله آمد کای سنی — مر مرا کشتی چه صورت می‌زنی

گفت آخر شیر فرمودی مرا — گفت از چه عضو کردی ابتدا

گفت از دمگاه آغازیده‌ام — گفت دم بگذار ای دو دیده‌ام

از دُم و دُمگاه شیرم دَم گرفت — دُمگه او دَمگهم محکم گرفت

شیر بی‌دُم باش گو ای شیرساز — که دلم سستی گرفت از زخم گاز

جانب دیگر گرفت آن شخص زخم — بی‌محابا و مواسایی و رحم

بانگ کرد او کین چه اندامست ازو — گفت این گوشست ای مرد نکو

گفت تا گوشش نباشد ای حکیم — گوش را بگذار و کوته کن گلیم

جانب دیگر خلش آغاز کرد — باز قزوینی فغان را ساز کرد

کین سوم جانب چه اندامست نیز — گفت اینست اِشکمِ شیر ای عزیز

گفت تا اشکم نباشد شیر را — گشت افزون درد کم زن زخمها

خیره شد دلاک و پس حیران بماند — تا بدیر انگشت در دندان بماند

بر زمین زد سوزن از خشم اوستاد — گفت در عالم کسی را این فتاد؟

شیر بی‌دُم و سَر و اِشکم کی دید — این‌چنین شیری خدا خود نافرید

ای برادر صبر کن بر درد نیش — تا رهی از نیش نفس گبر خویش

کان گروهی که رهیدند از وجود — چرخ و مهر و ماهشان آرد سجود

هر که مُرد اندر تن او نفس گبر — مر ورا فرمان برد خورشید و ابر

چون دلش آموخت شمع افروختن — آفتاب او را نیارد سوختن

گفت حق در آفتاب منتجم — ذکر تزاور کذی عن کهفهم

خار جمله لطف چون گل می‌شود — پیش جزوی کو سوی کل می‌رود

چیست تعظیم خدا افراشتن — خویشتن را خوار و خاکی داشتن

چیست توحید خدا آموختن — خویشتن را پیش واحد سوختن

گر همی‌خواهی که بفروزی چو روز — هستی همچون شب خود را بسوز

هستیت در هستِ آن هستی‌نواز — همچو مس در کیمیا اندر گداز

در من و ما سخت کردستی دو دست — هست این جمله خرابی از دو هست