مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۴۷ - نشاندن پادشاه، صوفیانِ عارف را پیش روی خویش تا چشمشان بدیشان روشن شود

پادشاهان را چنان عادت بود — این شنیده باشی ار یادت بود

دست چپشان پهلوانان ایستند — زانک دل پهلوی چپ باشد ببند

مشرف و اهل قلم بر دست راست — زانک علم خط و ثبت آن دست راست

صوفیان را پیش رو موضع دهند — کاینهٔ جانند و ز آیینه بهند

سینه صیقلها زده در ذکر و فکر — تا پذیرد آینهٔ دل نقش بکر

هر که او از صُلب فطرت خوب زاد — آینه در پیش او باید نهاد

عاشق آیینه باشد روی خوب — صیقل جان آمد و تقوی القلوب