مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۶۵ - سؤال کردن آن کافر از علی کرم الله وجهه کی بر چون منی مظفر شدی شمشیر از دست چون انداختی

پس بگفت آن نو مسلمان ولی — از سر مستی و لذت با علی

که بفرما یا امیر المؤمنین — تا بجنبد جان بتن در چون جنین

هفت اختر هر جنین را مدتی — می‌کنند ای جان به نوبت خدمتی

چونک وقت آید که جان گیرد جنین — آفتابش آن زمان گردد معین

این جنین در جنبش آید ز آفتاب — کآفتابش جان همی‌بخشد شتاب

از دگر انجم به جز نقشی نیافت — این جنین تا آفتابش بر نتافت

از کدامین ره تعلق یافت او — در رحم با آفتاب خوب‌رو

از ره پنهان که دور از حس ماست — آفتاب چرخ را بس راههاست

آن رهی که زر بیابد قوت ازو — و آن رهی که سنگ شد یاقوت ازو

آن رهی که سرخ سازد لعل را — وان رهی که برق بخشد نعل را

آن رهی که پخته سازد میوه را — و آن رهی که دل دهد کالیوه را

بازگو ای باز پر افروخته — با شه و با ساعدش آموخته

باز گو ای باز عنقاگیر شاه — ای سپاه‌اشکن بخود نه با سپاه

امت وحدی یکی و صد هزار — بازگو ای بنده بازت را شکار

در محل قهر این رحمت ز چیست — اژدها را دست دادن راه کیست