مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۷۰ - افتادن رکابدار هر باری پیش امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه کی ای امیر المؤمنین مرا بکش و ازین قضا برهان

باز آمد کای علی زودم بکش — تا نبینم آن دم و وقت ترش

من حلالت می‌کنم خونم بریز — تا نبیند چشم من آن رستخیز

گفتم ار هر ذره‌ای خونی شود — خنجر اندر کف به قصد تو رود

یک سر مو از تو نتواند برید — چون قلم بر تو چنان خطی کشید

لیک بی غم شو شفیع تو منم — خواجهٔ روحم نه مملوک تنم

پیش من این تن ندارد قیمتی — بی تن خویشم فتی ابن الفتی

خنجر و شمشیر شد ریحان من — مرگ من شد بزم و نرگسدان من

آنک او تن را بدین سان پی کند — حرص میری و خلافت کی کند

زان به ظاهر کو شد اندر جاه و حکم — تا امیران را نماید راه و حکم

تا امیری را دهد جانی دگر — تا دهد نخل خلافت را ثمر