مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۳ - دزدیدن مارگیر ماری را از مارگیری دیگر

دزدکی از مارگیری مار برد — ز ابلهی آن را غنیمت می‌شمرد

وا رهید آن مارگیر از زخم مار — مار کشت آن دزدِ او را زار زار

مارگیرش دید پس بشناختش — گفت از جان مار من پرداختش

در دعا می‌خواستی جانم ازو — کش بیابم مار بستانم ازو

شکر حق را کان دعا مردود شد — من زیان پنداشتم آن سود شد

بس دعاها کان زیانست و هلاک — وز کرم می‌نشنود یزدان پاک