مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۸ - بیان حسد وزیر

آن وزیرک از حسد بودش نژاد — تا به باطل گوش و بینی باد داد

بر امید آنکِ از نیش حسد — زهر او در جان مسکینان رسد

هر کسی کو از حسد بینی کند — خویش را بی‌گوش و بی بینی کند

بینی آن باشد که او بویی بَرد — بوی او را جانب کویی بَرد

هر که بویش نیست بی بینی بود — بوی آن بویست کان دینی بود

چونک بویی بُرد و شکر آن نکرد — کفر نعمت آمد و بینیش خورد

شکر کن مر شاکران را بنده باش — پیش ایشان مُرده شو پاینده باش

چون وزیر از ره‌زنی مایه مساز — خلق را تو بر میاور از نماز

ناصح دین گشته آن کافر وزیر — کرده او از مکر در گوزینه سیر