مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۹ - فهم کردن حاذقان نصاری مکر وزیر را

هر که صاحب‌ذوق بود‌، از گفتِ او — لذتی می‌دید و تلخی جُفت او

نکته‌ها می‌گفت او آمیخته — در جُلابِ قند زهری ریخته

ظاهرش می‌گفت ‌در ره چُست شو‌ — وز اثر می‌گفت جان را ‌سُست شو‌

ظاهر نُقره گر اسپید‌ست و نو — دست و جامه می‌سیه گردد ازو

آتش ار چه سرخ‌روی‌ست از شرر — تو ز فعل او سیه‌کار‌ی نگر

برق اگر نوری نماید در نظر — لیک هست از خاصیت دُزدِ بصر

هر که جز آگاه و صاحب‌ذوق بود — گفتِ او در گردن او‌ طوق بود

مدّتی شش سال در هجرانِ شاه — شد وزیر‌ اَتباع‌ِ عیسی را پناه

دین و دل را کُل بدو بسپرد خلق — پیش امر و حکمِ او می‌مُرد خلق