مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۵ - اندرز کردن صوفی خادم را در تیمار داشت بهیمه و لا حول خادم

صوفیی می‌گشت در دور افق — تا شبی در خانقاهی شد قنق

یک بهیمه داشت در آخُر ببست — او به صدر صفه با یاران نشست

پس مراقب گشت با یاران خویش — دفتری باشد حضور یار پیش

دفتر صوفی سواد حرف نیست — جز دل اسپیدِ همچون برف نیست

زاد دانشمند آثار قلم — زاد صوفی چیست آثار قَدَم

همچو صیادی سوی اشکار شد — گام آهو دید و بر آثار شد

چندگاهش گام آهو در خورست — بعد از آن خود ناف آهو رهبرست

چونک شکر گام کرد و ره برید — لاجرم زان گام در کامی رسید

رفتن یک منزلی بر بوی ناف — بهتر از صد منزلِ گام و طواف

آن دلی کو مطلع مهتاب‌هاست — بهر عارف فتحت ابواب‌هاست

با تو دیوارست و با ایشان درست — با تو سنگ و با عزیزان گوهرست

آنچ تو در آینه بینی عیان — پیر اندر خشت بیند بیش از آن

پیر ایشانند کین عالم نبود — جان ایشان بود در دریای جود

پیش ازین تن عمرها بگذاشتند — پیشتر از کشت بر برداشتند

پیشتر از نقش جان پذرفته‌اند — پیشتر از بحر درها سفته‌اند