مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۶ - حکایت مشورت کردن خدای تعالی در ایجاد خلق

مشورت می‌رفت در ایجاد خلق — جانشان در بحر قدرت تا به حلق

چون ملایک مانع آن می‌شدند — بر ملایک خفیه خنبک می‌زدند

مطلع بر نقش هر که هست شد — پیش از آن کین نفس کل پابست شد

پیشتر ز افلاک کیوان دیده‌اند — پیشتر از دانه‌ها نان دیده‌اند

بی دماغ و دل پر از فکرت بدند — بی سپاه و جنگ بر نصرت زدند

آن عیان نسبت بایشان فکرتست — ورنه خود نسبت بدوران رؤیتست

فکرت از ماضی و مستقبل بود — چون ازین دو رست مشکل حل شود

دیده چون بی‌کیف هر باکیف را — دیده پیش از کان صحیح و زیف را

پیشتر از خلقت انگورها — خورده میها و نموده شورها

در تموز گرم می‌بینند دی — در شعاع شمس می‌بینند فی

در دل انگور می را دیده‌اند — در فنای محض شی را دیده‌اند

آسمان در دور ایشان جرعه‌نوش — آفتاب از جودشان زربفت‌پوش

چون ازیشان مجتمع بینی دو یار — هم یکی باشند و هم ششصد هزار

بر مثال موجها اعدادشان — در عدد آورده باشد بادشان

مفترق شد آفتاب جانها — در درون روزن ابدان ما

چون نظر در قرص داری خود یکیست — وانک شد محجوب ابدان در شکیست

تفرقه در روح حیوانی بود — نفس واحد روح انسانی بود

چونک حق رش علیهم نوره — مفترق هرگز نگردد نور او

یک زمان بگذار ای همره ملال — تا بگویم وصف خالی زان جمال

در بیان ناید جمال حال او — هر دو عالم چیست عکس خال او

چونک من از خال خوبش دم زنم — نطق می‌خواهد که بشکافد تنم

همچو موری اندرین خرمن خوشم — تا فزون از خویش باری می‌کشم