مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۷ - بسته شدن تقریر معنی حکایت به سبب میل مستمع به استماع ظاهر صورت حکایت

کی گذارد آنک رشک روشنیست — تا بگویم آنچ فرض و گفتنیست

بحر کف پیش آرد و سدی کند — جر کند وز بعد جر مدی کند

این زمان بشنو چه مانع شد مگر — مستمع را رفت دل جای دگر

خاطرش شد سوی صوفی قنق — اندر آن سودا فرو شد تا عنق

لازم آمد باز رفتن زین مقال — سوی آن افسانه بهر وصف حال

صوفی آن صورت مپندار ای عزیز — همچو طفلان تا کی از جوز و مویز

جسم ما جوز و مویزست ای پسر — گر تو مردی زین دو چیز اندر گذر

ور تو اندر نگذری اکرام حق — بگذراند مر ترا از نه طبق

بشنو اکنون صورت افسانه را — لیک هین از که جداکن دانه را