مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۱۲ - ترسانیدن شخصی زاهدی را کی کم گری تا کور نشوی

زاهدی را گفت یاری در عمل — کم گری تا چشم را ناید خلل

گفت زاهد از دو بیرون نیست حال — چشم بیند یا نبیند آن جمال

گر ببیند نور حق خود چه غمست — در وصال حق دو دیده چه کمست

ور نخواهد دید حق را گو برو — این چنین چشم شقی گو کور شو

غم مخور از دیده، کان عیسی تراست — چپ مرو تا بخشدت دو چشم راست

عیسی روح تو با تو حاضرست — نصرت از وی خواه کو خوش ناصرست

لیک بیگار تن پر استخوان — بر دل عیسی منه تو هر زمان

همچو آن ابله که اندر داستان — ذکر او کردیم بهر راستان

زندگی تن مجو از عیسی‌ات — کام فرعونی مخواه از موسی‌ات

بر دل خود کم نه اندیشهٔ معاش — عیش کم ناید تو بر درگاه باش

این بدن خرگاه آمد روح را — یا مثال کشتیی مر نوح را

تُرک چون باشد بیابد خرگهی — خاصه چون باشد عزیز درگهی