مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۲۱ - بیان دوازده سبط از نصاری

قوم عیسی را بُد اندر دار و گیر — حاکمانْشان دَه امیر و دو امیر

هر فَریقی مَر امیری را تبع — بنده گشته میر‌ِ خود را از طمع

این دَه و این دو امیر و قومشان — گشته بَند‌ِ آن وزیر بَد نشان

اعتمادِ جمله بر گفتارِ او — اقتدای جمله بر رفتار او

پیش او در وقت و ساعت هر امیر — جان بدادی گر بدو گفتی بمیر