مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۴۸ - رفتن مصطفی علیه السلام به عیادت صحابی و بیان فایدهٔ عیادت

از صحابه خواجه‌ای بیمار شد — واندر آن بیماریش چون تار شد

مصطفی آمد عیادت سوی او — چون همه لطف و کرم بد خوی او

در عیادت رفتن تو فایده‌ست — فایدهٔ آن باز با تو عاید است

فایدهٔ اول که آن شخص علیل — بوک قطبی باشد و شاه جلیل

چون دو چشم دل نداری ای عنود — که نمی‌دانی تو هیزم را ز عود

چونک گنجی هست در عالم مرنج — هیچ ویران را مدان خالی ز گنج

قصد هر درویش می‌کن از گزاف — چون نشان یابی به جد می‌کن طواف

چون تو را آن چشم باطن‌بین نبود — گنج می‌پندار اندر هر وجود

ور نباشد قطب، یار ره بوَد — شه نباشد، فارِسِ اِسپَه بوَد

پس صلهٔ یارانِ ره لازم شمار — هر که باشد گر پیاده گر سوار

ور عدو باشد همین احسان نکوست — که به احسان بس عدو گشته‌ست دوست

ور نگردد دوست کینش کم شود — زانک احسان کینه را مرهم شود

بس فواید هست غیر این ولیک — از درازی خایفم ای یار نیک

حاصلْ این آمد که یارِ جمع باش — همچو بُتگر از حجر یاری تراش

زانک انبوهی و جمع کاروان — ره‌زنان را بشکند پشت و سنان