مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۴۹ - وحی کردن حق تعالی به موسی علیه السلام کی چرا به عیادت من نیامدی

آمد از حق سوی موسی این عتاب — کای طلوع ماه دیده تو ز جیب

مشرقت کردم ز نور ایزدی — من حقم رنجور گشتم نامدی

گفت سبحانا تو پاکی از زیان — این چه رمزست این بکن یا رب بیان

باز فرمودش که در رنجوریم — چون نپرسیدی تو از روی کرم

گفت یا رب نیست نقصانی تو را — عقل گم شد این سخن را برگشا

گفت آری بندهٔ خاص گزین — گشت رنجور، او منم نیکو ببین

هست معذوریش معذوری من — هست رنجوریش رنجوری من

هر که خواهد همنشینی خدا — تا نشیند در حضور اولیا

از حضور اولیا گر بسکلی — تو هلاکی زانک جزوی بی کلی

هر که را دیو از کریمان وا برد — بی کسش یابد سرش را او خورد

یک بدست از جمع رفتن یک زمان — مکر دیوست بشنو و نیکو بدان