مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۲۵ - مکر دیگر انگیختن وزیر در اضلال قوم

مکر دیگر آن وزیر از خود ببست — وعظ را بگذاشت و در خلوت نشست

در مریدان در فکند از شوق، سوز — بود در خلوت چهل پنجاه روز

خلق دیوانه شدند از شوقِ او — از فراقِ حال و قال و ذوقِ او

لابه و زاری همی کردند و او — از ریاضت گشته در خلوت دوتو

گفته، ایشان نیست ما را بی تو نور — بی عصاکش چون بود احوالِ کور

از سَرِ اکرام و از بهر خدا — بیش ازین ما را مدار از خود جدا

ما چو طفلانیم و ما را دایه تو — بر سر ما گستران آن سایه تو

گفت جانم از مُحِبّان دور نیست — لیک بیرون آمدن دستور نیست

آن امیران در شفاعت آمدند — وان مریدان در شَناعت آمدند

کین چه بدبختیست ما را ای کریم — از دل و دین مانده ما بی تو یتیم

تو بهانه می‌کنی و ما ز دَرد — می‌زنیم از سوزِ دل دمهای سرد

ما به گفتار خوشت خو کرده‌ایم — ما ز شیر حکمتِ تو خورده‌ایم

الله الله این جفا با ما مکن — خیر کن امروز را فردا مکن

می‌دهد دل مر ترا کین بی‌دلان — بی تو گردند آخر از بی‌حاصلان

جمله در خشکی چو ماهی می‌طپند — آب را بگشا ز جو بر دار بند

ای که چون تو در زمانه نیست کس — الله الله خلق را فریاد رس