مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۲۶ - دفع گفتن وزیر مریدان را

گفت هان ای سُخرگانِ گفت و گو — وعظ و گفتار زبان و گوشْ جو

پنبه اندر گوشِ حِسِّ دون کنید — بندِ حسّ از چشم خود بیرون کنید

پنبهٔ آن گوشِ سِرّ، گوشِ سَرست — تا نگردد این کَر آن باطن کَرست

بی‌حس و بی‌گوش و بی‌فکرت شوید — تا خطاب أرْجِعی را بشنوید

تا به گفت و گوی بیداری دَری — تو زگفت خوابْ بویی کی بَری

سِیرِ بیرونیست قول و فعل ما — سیرِ باطن هست بالای سَما

حسْ خشکی دید، کز خشکی بزاد — عیسی جان پای بر دریا نهاد

سِیرِ جسمِ خشک بر خشکی فتاد — سیرِ جانْ پا در دلِ دریا نهاد

چونک عمر اندر ره خشکی گذشت — گاه کوه و گاه دریا گاه دشت

آبِ حیوان از کجا خواهی تو یافت — موجِ دریا را کجا خواهی شکافت

موج خاکی وهم و فهم و فکرِ ماست — موج آبی محو و سُکرست و فناست

تا درین سُکری، از آن سُکری تو دور — تا ازین مستی از آن جامی نفور

گفت و گوی ظاهر آمد چون غبار — مدّتی خاموش خو کن، هوش‌دار