مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۶۵ - باز تقریر کردن معاویه با ابلیس مکر او را

گفت امیر او را که اینها راستست — لیک بخش تو ازینها کاستست

صد هزاران را چو من تو ره زدی — حفره کردی در خزینه آمدی

آتشی از تو نسوزم چاره نیست — کیست کز دست تو جامه‌ش پاره نیست

طبعت ای آتش چو سوزانیدنیست — تا نسوزانی تو چیزی چاره نیست

لعنت این باشد که سوزانت کند — اوستاد جمله دزدانت کند

با خدا گفتی شنیدی روبرو — من چه باشم پیش مکرت ای عدو

معرفتهای تو چون بانگ صفیر — بانگ مرغانست لیکن مرغ گیر

صد هزاران مرغ را آن ره زدست — مرغ غره کآشنایی آمدست

در هوا چون بشنود بانگ صفیر — از هوا آید شود اینجا اسیر

قوم نوح از مکر تو در نوحه‌اند — دل کباب و سینه شرحه شرحه‌اند

عاد را تو باد دادی در جهان — در فکندی در عذاب و اندهان

از تو بود آن سنگسار قوم لوط — در سیاهابه ز تو خوردند غوط

مغز نمرود از تو آمد ریخته — ای هزاران فتنه‌ها انگیخته

عقل فرعون ذکی فیلسوف — کور گشت از تو نیابید او وقوف

بولهب هم از تو نااهلی شده — بوالحکم هم از تو بوجهلی شده

ای برین شطرنج بهر یاد را — مات کرده صد هزار استاد را

ای ز فرزین‌بندهای مشکلت — سوخته دلها سیه گشته دلت

بحر مکری تو خلایق قطره‌ای — تو چو کوهی وین سلیمان ذره‌ای

کی رهد از مکر تو ای مختصم — غرق طوفانیم الا من عصم

بس ستارهٔ سعد از تو محترق — بس سپاه و جمع از تو مفترق