مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۶۸ - نالیدن معاویه به حضرت حق تعالی از ابلیس و نصرت خواستن

این حدیثش همچو دودست ای اله — دست گیر ار نه گلیمم شد سیاه

من به حجت بر نیایم با بلیس — کوست فتنهٔ هر شریف و هر خسیس

آدمی کو علم الاسما بگست — در تک چون برق این سگ بی تکست

از بهشت انداختش بر روی خاک — چون سمک در شست او شد از سماک

نوحهٔ انا ظلمنا می‌زدی — نیست دستان و فسونش را حدی

اندرون هر حدیث او شرست — صد هزاران سحر در وی مضمرست

مردی مردان ببندد در نفس — در زن و در مرد افروزد هوس

ای بلیس خلق‌سوز فتنه‌جو — بر چیم بیدار کردی راست گو