مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۶۹ - باز تقریر ابلیس تلبیس خود را

گفت هر مردی که باشد بد گمان — نشنود او راست را با صد نشان

هر درونی که خیال‌اندیش شد — چون دلیل آری خیالش بیش شد

چون سخن در وی رود علت شود — تیغ غازی دزد را آلت شود

پس جواب او سکوت است و سکون — هست با ابله سخن گفتن جنون

تو ز من با حق چه نالی ای سلیم؟ — تو بنال از شر آن نفس لئیم

تو خوری حلوا تو را دنبل شود — تب بگیرد طبع تو مختل شود

بی‌گنه لعنت کنی ابلیس را — چون نبینی از خود آن تلبیس را

نیست از ابلیس، از تست ای غوی — که چو روبه سوی دنبه می‌روی

چونک در سبزه ببینی دنبه‌ها — دام باشد، این ندانی تو چرا؟

زان ندانی کت ز دانش دور کرد — میل دنبه چشم و عقلت کور کرد

حبک الاشیاء یعمیک یصم — نفسک السودا جنت لا تختصم

تو گنه بر من منه کژ کژ مبین — من ز بد بیزارم و از حرص و کین

من بدی کردم پشیمانم هنوز — انتظارم تا دیَم گردد تموز

متهم گشتم میان خلق من — فعل خود بر من نهد هر مرد و زن

گرگ بیچاره اگرچه گُرْسِنه‌ست — متهم باشد که او در طَنْطَنه‌ست

از ضعیفی چون نتواند راه رفت — خلق گوید تُخَمه‌ست از لوت زفت