مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۷۰ - باز الحاح کردن معاویه ابلیس را

گفت غیر راستی نرهاندت — داد سوی راستی می‌خواندت

راست گو تا وا رهی از چنگ من — مکر ننشاند غبار جنگ من

گفت چون دانی دروغ و راست را — ای خیال اندیش پر اندیشه‌ها

گفت پیغامبر نشانی داده است — قلب و نیکو را محک بنهاده است

گفته است الکذب ریب فی القلوب — گفت الصدق طمانین طروب

دل نیارامد ز گفتار دروغ — آب و روغن هیچ نفروزد فروغ

در حدیث راست آرام دلست — راستیها دانهٔ دام دلست

دل مگر رنجور باشد بد دهان — که نداند چاشنی این و آن

چون شود از رنج و علت دل سلیم — طعم کذب و راست را باشد علیم

حرص آدم چون سوی گندم فزود — از دل آدم سلیمی را ربود

پس دروغ و عشوه‌ات را گوش کرد — غره گشت و زهر قاتل نوش کرد

کزدم از گندم ندانست آن نفس — می‌پرد تمییز از مست هوس

خلق مست آرزواند و هوا — زان پذیرااند دستان تو را

هر که خود را از هوا خو باز کرد — چشم خود را آشنای راز کرد