مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۷۱ - شکایت قاضی از آفت قضا و جواب گفتن نایب او را

قاضیی بنشاندند و می‌گریست — گفت نایب قاضیا گریه ز چیست

این نه وقت گریه و فریاد تست — وقت شادی و مبارک‌باد تست

گفت اه چون حکم راند بی‌دلی — در میان آن دو عالم جاهلی

آن دو خصم از واقعهٔ خود واقفند — قاضی مسکین چه داند زان دو بند

جاهلست و غافلست از حالشان — چون رود در خونشان و مالشان

گفت خصمان عالم‌اند و علتی — جاهلی تو لیک شمع ملتی

زانک تو علت نداری در میان — آن فراغت هست نور دیدگان

وان دو عالم را غرضشان کور کرد — علمشان را علت اندر گور کرد

جهل را بی‌علتی عالم کند — علم را علت کژ و ظالم کند

تا تو رشوت نستدی بیننده‌ای — چون طمع کردی ضریر و بنده‌ای

از هوا من خوی را وا کرده‌ام — لقمه‌های شهوتی کم خورده‌ام

چاشنی‌گیر دلم شد با فروغ — راست را داند حقیقت از دروغ