مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۷۲ - به اقرار آوردن معاویه ابلیس را

تو چرا بیدار کردی مر مرا — دشمن بیداریی تو ای دغا

همچو خشخاشی همه خواب آوری — همچو خمری عقل و دانش را بری

چارمیخت کرده‌ام هین راست گو — راست را دانم تو حیلتها مجو

من ز هر کس آن طمع دارم که او — صاحب آن باشد اندر طبع و خو

من ز سرکه می‌نجویم شکری — مر مخنث را نگیرم لشکری

همچو گبران من نجویم از بتی — کو بود حق یا خود از حق آیتی

من ز سرگین می‌نجویم بوی مشک — من در آب جو نجویم خشت خشک

من ز شیطان این نجویم کوست غیر — کو مرا بیدار گرداند بخیر

گفت بسیار آن بلیس از مکر و غدر — میر ازو نشنید کرد استیز و صبر