مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۷۳ - راست گفتن ابلیس ضمیر خود را به معاویه

از بن دندان بگفتش بهر آن — کردمت بیدار می‌دان ای فلان

تا رسی اندر جماعت در نماز — از پی پیغامبر دولت‌فراز

گر نماز از وقت رفتی مر تو را — این جهان تاریک گشتی بی ضیا

از غبین و درد رفتی اشکها — از دو چشم تو مثال مشکها

ذوق دارد هر کسی در طاعتی — لاجرم نشکیبد از وی ساعتی

آن غبین و درد بودی صد نماز — کو نماز و کو فروغ آن نیاز