مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۷۴ - فضیلت حسرت خوردن آن مخلص بر فوت نماز جماعت

آن یکی می‌رفت در مسجد درون — مردم از مسجد همی‌آمد برون

گشت پرسان که جماعت را چه بود — که ز مسجد می برون آیند زود

آن یکی گفتش که پیغامبر نماز — با جماعت کرد و فارغ شد ز راز

تو کجا در می‌روی ای مرد خام — چونک پیغامبر بدادست السلام

گفت آه و دود از آن اه شد برون — آه او می‌داد از دل بوی خون

آن یکی گفتا بده آن آه را — وین نماز من تو را بادا عطا

گفت دادم آه و پذرفتم نماز — او ستد آن آه را با صد نیاز

شب بخواب اندر بگفتش هاتفی — که خریدی آب حیوان و شفا

حرمت این اختیار و این دخول — شد نماز جملهٔ خلقان قبول