مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۲۷ - مکر کردن مریدان کی خلوت را بشکن

جمله گفتند ای حکیمِ رخنه‌جو — این فریب و این جفا با ما مگو

چارپا را قدر طاقت بارْ نِهْ — بر ضعیفان قدر قوّت کارْ نِهْ

دانهٔ هر مرغ اندازهٔ ویَست — طعمهٔ هر مرغْ انجیری کِیَست

طفل را گر نان دهی بر جای شیر — طفلِ مسکین را از آن نانْ مُرده گیر

چونک دندانها بر آرد، بعد از آن — هم بخود گردد دلش جویای نان

مرغِ پَر نارُسته چون پرّان شود — لقمهٔ هر گربهٔ درّان شود

چون بر آرد پر، بپرّد او بخوَد — بی‌تکلّف بی‌صفیرِ نیک و بَد

دیو را نطقِ تو خامش می‌کند — گوشِ ما را گفتِ تو هُش می‌کند

گوش ما هوشست چون گویا توی — خشک ما بحرست چون دریا توی

با تو ما را خاک بهتر از فلک — ای سِماک از تو منوَّر تا سَمَک

بی‌تو ما را بر فلک تاریکیَست — با تو ای ماه این فلک باری کیَست

صورتِ رِفعت بود افلاک را — معنی رِفعت روانِ پاک را

صورت رِفعت برای جسمهاست — جسمها در پیش معنی اسمهاست