مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۷۵ - تتمهٔ اقرار ابلیس به معاویه مکر خود را

پس عزازیلش بگفت ای میر راد — مکر خود اندر میان باید نهاد

گر نمازت فوت می‌شد آن زمان — می‌زدی از درد دل آه و فغان

آن تاسف و آن فغان و آن نیاز — درگذشتی از دو صد ذکر و نماز

من تو را بیدار کردم از نهیب — تا نسوزاند چنان آهی حجاب

تا چنان آهی نباشد مر تو را — تا بدان راهی نباشد مر تو را

من حسودم از حسد کردم چنین — من عدوم کار من مکرست و کین

گفت اکنون راست گفتی صادقی — از تو این آید تو این را لایقی

عنکبوتی تو مگس داری شکار — من نیم ای سگ مگس زحمت میار

باز اسپیدم شکارم شه کند — عنکبوتی کی بگرد ما تند

رو مگس می‌گیر تا توانی هلا — سوی دوغی زن مگسها را صلا

ور بخوانی تو به سوی انگبین — هم دروغ و دوغ باشد آن یقین

تو مرا بیدار کردی خواب بود — تو نمودی کشتی آن گرداب بود

تو مرا در خیر زان می‌خواندی — تا مرا از خیر بهتر راندی