مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۸۴ - بیان آنک در هر نفسی فتنهٔ مسجد ضرار هست

چون پدید آمد که آن مسجد نبود — خانهٔ حیلت بد و دام جهود

پس نبی فرمود کان را بر کنند — مطرحهٔ خاشاک و خاکستر کنند

صاحب مسجد چو مسجد قلب بود — دانه‌ها بر دام ریزی نیست جود

گوشت اندر شست تو ماهی‌رباست — آنچنان لقمه نه بخشش نه سخاست

مسجد اهل قبا کان بد جماد — آنچ کفو او نبد راهش نداد

در جمادات این چنین حیفی نرفت — زد در آن ناکفو امیر داد نفت

پس حقایق را که اصل اصلهاست — دان که آنجا فرقها و فصلهاست

نه حیاتش چون حیات او بود — نه مماتش چون ممات او بود

گور او هرگز چو گور او مدان — خود چه گویم حال فرق آن جهان

بر محک زن کار خود ای مرد کار — تا نسازی مسجد اهل ضرار

بس در آن مسجدکنان تسخر زدی — چون نظر کردی تو خود زیشان بدی