مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۸۶ - قصد کردن غزان بکشتن یک مردی تا آن دگر بترسد

آن غزان ترک خون‌ریز آمدند — بهر یغما بر دهی ناگه زدند

دو کس از اعیان آن ده یافتند — در هلاک آن یکی بشتافتند

دست بستندش که قربانش کنند — گفت ای شاهان و ارکان بلند

در چَه مرگم چرا می‌افکنید — از چه آخر تشنهٔ خون منید

چیست حکمت چه غرض در کشتنم — چون چنین درویشم و عریان‌تنم

گفت تا هیبت برین یارت زند — تا بترسد او و زر پیدا کند

گفت آخر او ز من مسکین‌ترست — گفت قاصد کرده است او را زرست

گفت چون وهمست ما هر دو یکیم — در مقام احتمال و در شکیم

خود ورا بکشید اول ای شهان — تا بترسم من دهم زر را نشان

پس کرمهای الهی بین که ما — آمدیم آخر زمان در انتها

آخرین قرنها پیش از قرون — در حدیثست آخرون السابقون

تا هلاک قوم نوح و قوم هود — عارض رحمت بجان ما نمود

کشت ایشان را که ما ترسیم ازو — ور خود این بر عکس کردی وای تو