مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۹۰ - ترسیدن کودک از آن شخص صاحب جثه و گفتن آن شخص کی ای کودک مترس کی من نامردم

کنگ زفتی کودکی را یافت فرد — زرد شد کودک ز بیم قصد مرد

گفت ایمن باش ای زیبای من — که تو خواهی بود بر بالای من

من اگر هولم مخنث دان مرا — همچو اشتر بر نشین می‌ران مرا

صورت مردان و معنی این چنین — از برون آدم درون دیو لعین

آن دهل را مانی ای زفت چو عاد — که برو آن شاخ را می‌کوفت باد

روبهی اشکار خود را باد داد — بهر طبلی همچو خیک پر ز باد

چون ندید اندر دهل او فربهی — گفت خوکی به ازین خیک تهی

روبهان ترسند ز آواز دهل — عاقلش چندان زند که لا تقل