مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۱۰۹ - پذیرا آمدن سخن باطل در دل باطلان

گفت اینک راست پَذْرُفتم به جان — کَژ نماید راست در پیش کَژان

گر بگویی اَحولی را: «مَه، یکی‌ست» — گویدت: «این دُوست و، در وحدت شَکی‌ست»

وَر بَرو خندد کسی، گوید: دو است — راست دارد، این سزای بَدخو است

بر دروغان، جمع می‌آید دروغ — للخبیثات الخبیثین زد فروغ

دل‌فراخان را بُوَد دستِ فراخ — چشم‌کوران را عِثارِ سنگ‌لاخ