مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۳۰ - نومید کردن وزیر مریدان را از رفض خلوت

آن وزیر از اندرون آواز داد — کای مریدان از من این معلوم باد

که مرا عیسی چنین پیغام کرد — کز همه یاران و خویشان باش فَرد

روی در دیوار کن تنها نشین — وز وجود خویش هم خلوت گُزین

بعد ازین دستوریِ گفتار نیست — بعد ازین با گفت و گویم کار نیست

الوَداع ای دوستان من مُرده‌ام — رخت بر چارم فلک‌ بَر بُرده‌ام

تا به زیر چرخ ناری چون حَطَب — من نسوزم در عَنا و در عَطب

پهلوی عیسی نشینم بعد ازین — بر فرازِ آسمانِ چارمین