مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۵ - بیان آنک خطای محبان بهترست از صواب بیگانگان بر محبوب

آن بلال صدق در بانگ نماز — حی را هی همی‌خواند از نیاز

تا بگفتند ای پیمبر نیست راست — این خطا اکنون که آغاز بناست

ای نبی و ای رسول کردگار — یک مؤذن کو بود افصح بیار

عیب باشد اول دین و صلاح — لحن خواندن لفظ حی عل فلاح

خشم پیغمبر بجوشید و بگفت — یک دو رمزی از عنایات نهفت

کای خسان نزد خدا هی بلال — بهتر از صد حی و خی و قیل و قال

وا مشورانید تا من رازتان — وا نگویم آخر و آغازتان

گر نداری تو دم خوش در دعا — رو دعا می‌خواه ز اخوان صفا