مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۳۲ - کشتن وزیر خویشتن را در خلوت

بعد از آن چل روز دیگر در ببست — خویش کشت و از وجود خود برست

چونک خلق از مرگ او آگاه شد — بر سر گورش قیامتگاه شد

خلق چندان جمع شد بر گور او — مو کنان جامه‌دران در شور او

کان عدد را هم خدا داند شمرد — از عرب وز ترک و از رومی و کرد

خاک او کردند بر سرهای خویش — درد او دیدند درمان جای خویش

آن خلایق بر سر گورش مهی — کرده خون را از دو چشم خود رهی