مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۹ - افتادن شغال در خُم رنگ و رنگین شدن و دعوی طاوسی کردن میان شغالان

آن شغالی رفت اندر خُمّ رنگ — اندر آن خُم کرد یک ساعت درنگ

پس بر آمد پوستش رنگین شده — که منم طاووس علیین شده

پشم رنگین رونق خوش یافته — آفتاب آن رنگ‌ها بر تافته

دید خود را سبز و سرخ و فُور و زرد — خویشتن را بر شغالان عرضه کرد

جمله گفتند ای شغالک حال چیست؟ — که تو را در سر نشاطی ملتویست

از نشاط از ما کرانه کرده‌ای — این تکبر از کجا آورده‌ای؟

یک شغالی پیش او شد کای فلان — شید کردی یا شدی از خوش‌دلان؟

شید کردی تا به منبر برجهی — تا ز لاف این خلق را حسرت دهی

بس بکوشیدی ندیدی گرمیی — پس ز شید آورده‌ای بی‌شرمیی

گرمی، آنِ اولیا و انبیاست — باز بی‌شرمی پناه هر دغاست

که التفات خلق سوی خود کشند — که خوشیم و از درون بس ناخوشند