مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۰ - چرب کردن مرد لافی لب و سبلت خود را هر بامداد به پوست دنبه و بیرون آمدن میان حریفان کی من چنین خورده‌ام و چنان

پوست دنبه یافت شخصی مستهان — هر صباحی چرب کردی سبلتان

در میان منعمان رفتی که من — لوت چربی خورده‌ام در انجمن

دست بر سبلت نهادی در نوید — رمز، یعنی سوی سبلت بنگرید

کین گواه صدق گفتار منست — وین نشان چرب و شیرین خوردنست

اشکمش گفتی جواب بی‌طنین — که اباد الله کید الکاذبین

لاف تو ما را بر آتش بر نهاد — کان سبال چرب تو بر کنده باد

گر نبودی لاف زشتت ای گدا — یک کریمی رحم افکندی به ما

ور نمودی عیب و کژ کم باختی — یک طبیبی داروی او ساختی

گفت حق که کژ مجنبان گوش و دم — ینفعن الصادقین صدقهم

گفت اندر کژ مخسپ ای محتلم — آنچ داری وا نما و فاستقم

ور نگویی عیب خود باری خمش — از نمایش وز دغل خود را مکش

گر تو نقدی یافتی مگشا دهان — هست در ره سنگهای امتحان

سنگهای امتحان را نیز پیش — امتحانها هست در احوال خویش

گفت یزدان از ولادت تا بحین — یفتنون کل عام مرتین

امتحان در امتحانست ای پدر — هین به کمتر امتحان خود را مخر