مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۱ - آمن بودن بلعم باعور کی امتحانها کرد حضرت او را و از آنها روی سپید آمده بود

بلعم باعور و ابلیس لعین — ز امتحان آخرین گشته مهین

او بدعوی میل دولت می‌کند — معده‌اش نفرین سبلت می‌کند

کانچ پنهان می‌کند پیداش کن — سوخت ما را ای خدا رسواش کن

جمله اجزای تنش خصم ویند — کز بهاری لافد ایشان در دیند

لاف وا داد کرمها می‌کند — شاخ رحمت را ز بن بر می‌کند

راستی پیش آر یا خاموش کن — وانگهان رحمت ببین و نوش کن

آن شکم خصم سبال او شده — دست پنهان در دعا اندر زده

کای خدا رسوا کن این لاف لئام — تا بجنبد سوی ما رحم کرام

مستجاب آمد دعای آن شکم — شورش حاجت بزد بیرون علم

گفت حق گر فاسقی و اهل صنم — چون مرا خوانی اجابتها کنم

تو دعا را سخت گیر و می‌شخول — عاقبت برهاندت از دست غول

چون شکم خود را به حضرت در سپرد — گربه آمد پوست آن دنبه برد

از پس گربه دویدند او گریخت — کودک از ترس عتابش رنگ ریخت

آمد اندر انجمن آن طفل خرد — آب روی مرد لافی را ببرد

گفت آن دنبه که هر صبحی بدان — چرب می‌کردی لبان و سبلتان

گربه آمد ناگهانش در ربود — بس دویدیم و نکرد آن جهد سود

خنده آمد حاضران را از شگفت — رحمهاشان باز جنبیدن گرفت

دعوتش کردند و سیرش داشتند — تخم رحمت در زمینش کاشتند

او چو ذوق راستی دید از کرام — بی تکبر راستی را شد غلام