مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۲ - دعوی طاوسی کردن آن شغال کی در خم صباغ افتاده بود

و آن شغال رنگ‌رنگ آمد نهفت — بر بناگوش ملامت‌گر بگفت

بنگر آخر در من و در رنگ من — یک صنم چون من ندارد خود شمن

چون گلستان گشته‌ام صد رنگ و خوش — مر مرا سجده کن از من سر مکش

کر و فر و آب و تاب و رنگ بین — فخر دنیا خوان مرا و رکن دین

مظهر لطف خدایی گشته‌ام — لوح شرح کبریایی گشته‌ام

ای شغالان هین مخوانیدم شغال — کی شغالی را بود چندین جمال

آن شغالان آمدند آنجا به جمع — همچو پروانه به گرداگرد شمع

پس چه خوانیمت بگو ای جوهری — گفت طاوس نر چون مشتری

پس بگفتندش که طاوسان جان — جلوه‌ها دارند اندر گلستان

تو چنان جلوه کنی گفتا که نی — بادیه نارفته چون کوبم منی

بانگ طاووسان کنی گفتا که لا — پس نه‌ای طاووس خواجه بوالعلا

خلعت طاووس آید ز آسمان — کی رسی از رنگ و دعویها بدان