مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۳۶ - وحی آمدن به مادر موسی کی موسی را در آب افکن

باز وحی آمد که در آبش فکن — روی در اومید دار و مو مَکَن

در فکن در نیلش و کن اعتمید — من تو را با وی رسانم رو سپید

این سخن پایان ندارد مکرهاش — جمله می‌پیچید هم در ساق و پاش

صد هزاران طفل می‌کشت او برون — موسی اندر صدر خانه در درون

از جنون می‌کُشت هر جا بُد جنین — از حیل آن کورچشم دوربین

اژدها بُد مکر فرعون عنود — مکر شاهان جهان را خورده بود

لیک ازو فرعون‌تر آمد پدید — هم ورا هم مکر او را در کشید

اژدها بود و عصا شد اژدها — این بخورد آن را به توفیق خدا

دست شد بالای دست این تا کجا — تا به یزدان که الیه المنتهی

کان یکی دریاست بی غور و کران — جمله دریاها چو سیلی پیش آن

حیله‌ها و چاره‌ها گر اژدهاست — پیش الا الله آنها جمله لاست

چون رسید اینجا بیانم سَر نهاد — محو شد والله اعلم بالرشاد

آنچ در فرعون بود اندر تو هست — لیک اژدرهات محبوس چَهست

ای دریغ این جمله احوال تو است — تو بر آن فرعون بر خواهیش بَست

گر ز تو گویند وحشت زایدت — ور ز دیگر آفسان بنمایدت

چه خرابت می‌کند نفس لعین — دور می‌اندازدت سخت این قرین

آتشت را هیزم فرعون نیست — ورنه چون فرعون او شعله‌زنیست