مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۳۷ - حکایت مارگیر کی اژدهای فسرده را مرده پنداشت در ریسمانهاش پیچید و آورد به بغداد (2/2)

جمع آمد صد هزاران ژاژخا — حلقه کرده پشت پا بر پشت پا

مرد را از زن خبر نه ز ازدحام — رفته درهم چون قیامت خاص و عام

چون همی حراقه جنبانید او — می‌کشیدند اهل هنگامه گلو

و اژدها کز زمهریر افسرده بود — زیر صد گونه پلاس و پرده بود

بسته بودش با رَسَن‌های غلیظ — احتیاطی کرده بودش آن حفیظ

در درنگ انتظار و اتفاق — تافت بر آن مار خورشید عراق

آفتاب گرمسیر‌ش گرم کرد — رفت از اعضای او اخلاط سرد

مُرده بود و زنده گشت او از شگفت — اژدها بر خویش جنبیدن گرفت

خلق را از جنبش آن مُرده مار — گشتشان آن یک تحیّر صد هزار

با تحیر نعره‌ها انگیختند — جملگان از جنبشش بگریختند

می‌سُکست او بند و زان بانگ بلند — هر طرف می‌رفت چاقاچاق بند

بندها بسکست و بیرون شد ز زیر — اژدهایی زشت غران همچو شیر

در هزیمت بس خلایق کشته شد — از فتاده کشتگان صد پشته شد

مارگیر از ترس بر جا خشک گشت — که چه آوردم من از کهسار و دشت

گرگ را بیدار کرد آن کور میش — رفت نادان سوی عزرائیل خویش

اژدها یک لقمه کرد آن گیج را — سهل باشد خون‌خوری حجیج را

خویش را بر استنی پیچید و بست — استخوان خورده را در هم شکست

نفست اژدرهاست او کی مرده است‌؟ — از غم و بی آلتی افسرده است

گر بیابد آلت فرعون، او — که به امر او همی‌رفت آب جو

آنگه او بنیاد فرعونی کند — راه صد موسی و صد هارون زند

کرمک است آن اژدها از دست فقر — پشه‌ای گردد ز جاه و مال صقر

اژدها را دار در برف فراق — هین مکش او را به خورشید عراق

تا فسرده می‌بُوَد آن اژدهات — لقمهٔ اویی چو او یابد نجات

مات کن او را و ایمن شو ز مات — رحم کم کن نیست او ز اهل صلات

کان تف خورشید شهوت برزند — آن خفاش مردریگت پر زند

می‌کشانش در جهاد و در قتال — مردوار الله یجزیک الوصال

چونک آن مرد اژدها را آورید — در هوای گرم خوش شد آن مرید

لاجرم آن فتنه‌ها کرد ای عزیز — بیست همچندان که ما گفتیم نیز

تو طمع داری که او را بی جفا — بسته داری در وقار و در وفا

هر خسی را این تمنی کی رسد‌؟ — موسیی باید که اژدرها کشد

صد‌هزاران خلق ز اژدرهای او — در هزیمت کشته شد از رای او