مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۳۸ - تهدید کردن فرعون موسی را علیه السلام

گفت فرعونش چرا تو ای کلیم — خلق را کشتی و افکندی تو بیم

در هزیمت از تو افتادند خلق — در هزیمت کشته شد مردم ز زلق

لاجرم مردم تو را دشمن گرفت — کین تو در سینه مرد و زن گرفت

خلق را می‌خواندی بر عکس شد — از خلافت مردمان را نیست بد

من هم از شرت اگر پس می‌خزم — در مکافات تو دیگی می‌پزم

دل ازین بر کن که بفریبی مرا — یا به جز فَیْ پس‌روی گردد تو را

تو بدان غره مشو کش ساختی — در دل خلقان هراس انداختی

صد چنین آری و هم رسوا شوی — خوار گردی ضحکهٔ غوغا شوی

همچو تو سالوس بسیاران بُدند — عاقبت در مصر ما رسوا شدند