مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۵۰ - توفیق میان این دو حدیث کی الرضا بالکفر کفر و حدیث دیگر من لم یرض بقضایی فلیطلب ربا سوای

دی سؤالی کرد سایل مر مرا — زانک عاشق بود او بر ماجرا

گفت نکتهٔ الرضا بالکفر کفر — این پیمبر گفت و گفت اوست مهر

باز فرمود او که اندر هر قضا — مر مسلمان را رضا باید رضا

نه قضای حق بود کفر و نفاق — گر بدین راضی شوم باشد شقاق

ور نیم راضی بود آن هم زیان — پس چه چاره باشدم اندر میان

گفتمش این کفر مقضی نه قضاست — هست آثار قضا این کفر راست

پس قضا را خواجه از مقضی بدان — تا شکالت دفع گردد در زمان

راضیم در کفر زان رو که قضاست — نه ازین رو که نزاع و خبث ماست

کفر از روی قضا خود کفر نیست — حق را کافر مخوان اینجا مه‌ایست

کفر جهلست و قضای کفر علم — هر دو کی یک باشد آخر حلم و خلم

زشتی خط زشتی نقاش نیست — بلک از وی زشت را بنمودنیست

قوت نقاش باشد آنک او — هم تواند زشت کردن هم نکو

گر کشانم بحث این را من بساز — تا سؤال و تا جواب آید دراز

ذوق نکتهٔ عشق از من می‌رود — نقش خدمت نقش دیگر می‌شود