مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۵۱ - مثل در بیان آنک حیرت مانع بحث و فکرتست

آن یکی مرد دومو آمد شتاب — پیش یک آیینه دار مستطاب

گفت از ریشم سپیدی کن جدا — که عروس نو گزیدم ای فتی

ریش او ببرید و کل پیشش نهاد — گفت تو بگزین مرا کاری فتاد

این سؤال و آن جوابست آن گزین — که سر اینها ندارد درد دین

آن یکی زد سیلیی مر زید را — حمله کرد او هم برای کید را

گفت سیلی‌زن سؤالت می‌کنم — پس جوابم گوی وانگه می‌زنم

بر قفای تو زدم آمد طراق — یک سؤالی دارم اینجا در وفاق

این طراق از دست من بودست یا — از قفاگاه تو ای فخر کیا

گفت از درد این فراغت نیستم — که درین فکر و تفکر بیستم

تو که بی‌دردی همی اندیش این — نیست صاحب‌درد را این فکر هین