مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۶۰ - در وهم افکندن کودکان اوستاد را

روز گشت و آمدند آن کودکان — بر همین فکرت ز خانه تا دکان

جمله اِستادند بیرون منتظر — تا درآید اول آن یار مصر

زانک منبع او بُدست این رای را — سَر امام آید همیشه پای را

ای مقلد تو مجو بیشی بر آن — کو بود منبع ز نور آسمان

او در آمد گفت اُستا را سلام — خیر باشد رنگ رویت زردفام

گفت استا نیست رنجی مر مرا — تو برو بنشین مگو یاوه هلا

نفی کرد اما غبارِ وهمِ بَد — اندکی اندر دلش ناگاه زد

اندر آمد دیگری گفت این چنین — اندکی آن وهم افزون شد بدین

همچنین تا وهم او قوت گرفت — ماند اندر حال خود بس در شگفت