مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۶۲ - رنجور شدن اوستاد به وهم

گشت اُستا سست از وهم و ز بیم — بر جهید و می‌کشانید او گلیم

خشمگین با زن که مهر اوست سست — من بدین حالم نپرسید و نجست

خود مرا آگه نکرد از رنگ من — قصد دارد تا رهد از ننگ من

او به حسن و جلوهٔ خود مست گشت — بی‌خبر کز بام افتادم چو طشت

آمد و در را به‌تندی وا گشاد — کودکان اندر پی آن اوستاد

گفت زن خیرست چون زود آمدی — که مبادا ذات نیکت را بدی

گفت کوری رنگ و حال من ببین — از غمم بیگانگان اندر حنین

تو درون خانه از بغض و نفاق — می‌نبینی حال من در احتراق

گفت زن ای خواجه عیبی نیستت — وهم و ظن لاش بی معنیستت

گفتش ای غر تو هنوزی در لجاج — می‌نبینی این تغیر و ارتجاج

گر تو کور و کر شدی ما را چه جرم — ما درین رنجیم و در اندوه و گرم

گفت ای خواجه بیارم آینه — تا بدانی که ندارم من گنه

گفت رو مه تو رهی مه آینت — دایما در بغض و کینی و عنت

جامهٔ خواب مرا زو گستران — تا بخسپم که سر من شد گران

زن توقف کرد مردش بانگ زد — کای عدو زوتر تو را این می‌سزد