مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۶۳ - در جامهٔ خواب افتادن استاد و نالیدن او از وهم رنجوری

جامه خواب آورد و گسترد آن عجوز — گفت امکان نه و باطن پر ز سوز

گر بگویم متهم دارد مرا — ور نگویم جد شود این ماجرا

فال بد رنجور گرداند همی — آدمی را که نبودستش غمی

قول پیغامبر قبوله یفرض — ان تمارضتم لدینا تمرضوا

گر بگویم او خیالی بر زند — فعل دارد زن که خلوت می‌کند

مر مرا از خانه بیرون می‌کند — بهر فسقی فعل و افسون می‌کند

جامه خوابش کرد و استاد اوفتاد — آه آه و ناله از وی می‌بزاد

کودکان آنجا نشستند و نهان — درس می‌خواندند با صد اندهان

کین همه کردیم و ما زندانییم — بد بنایی بود ما بد بانییم